Saben-saben kita ngrembug babagan segara, ana siji ukara sing muncul - "Madhepa segara, karo kembang musim semi sing mekar". Saben-saben, aku menyang pinggir segara, ukara iki muni ing pikiranku. Pungkasane, aku pancen ngerti kenapa aku tresna banget karo segara. Segara iku isin kaya bocah wadon, wani kaya singa, jembar kaya padang rumput, lan bening kaya pangilon. Segara iku tansah misterius, magis lan narik kawigaten.
Ing ngarep segara, betapa cilike segara ndadekake wong krasa. Dadi saben aku menyang pinggir segara, aku ora bakal kelingan karo swasana ati sing ala utawa rasa ora senengku. Aku rumangsa dadi bagean saka udhara lan segara. Aku tansah bisa ngosongake awake dhewe lan seneng-seneng ing pinggir segara.
Ora nggumunake yen ndeleng segara kanggo wong-wong sing manggon ing sisih kidul Tiongkok. Sanajan kita ngerti kapan pasang lan surut. Nalika pasang, segara bakal nglelebke dhasar segara ngisor, lan ora ana pantai pasir sing katon. Swara segara sing nabrak tembok segara lan watu-watu, uga angin segara seger sing metu saka rai, nggawe wong langsung tenang. Seneng banget mlayu ing pinggir segara nganggo earphone. Ana 3 nganti 5 dina pasang surut ing pungkasan sasi lan awal sasi kalender lunar Cina. Iku rame banget. Klompok wong, enom lan tuwa malah bayi padha teka ing pantai, dolanan, mlaku-mlaku, mabur layangan, lan nyekel kerang lan liya-liyane.
Sing nggumunake ing taun iki yaiku nyekel kerang ing pinggir segara nalika banyu surut. Tanggal 4 September 2021, dina sing cerah. Aku nyopir sepeda listrik "Bauma", njupuk ponakanku, nggawa sekop lan ember, nganggo topi. Kita menyang pinggir segara kanthi semangat. Nalika tekan kana, ponakanku takon "panas, kenapa akeh wong sing teka esuk banget?". Ya, kita dudu sing pertama tekan kana. Ana akeh banget wong. Ana sing mlaku ing pantai. Ana sing lungguh ing tembok laut. Ana sing ngeduk bolongan. Pemandangane beda lan rame banget. Wong-wong sing ngeduk bolongan, njupuk sekop lan ember, manggoni pantai cilik persegi lan goyang tangan saka wektu kanggo wektu. Ponakanku lan aku, kita nyopot sepatu, mlayu menyang pantai lan manggoni sapu tangan kanthong pantai. Kita nyoba ngeduk lan nyekel kerang. Nanging ing wiwitan, kita ora bisa nemokake apa-apa kajaba sawetara cangkang lan oncomelania. Kita nemokake manawa wong-wong ing sandhing kita nyekel akeh kerang sanajan ana sing cilik lan ana sing gedhe. Awaké dhéwé rumangsa gugup lan kuwatir. Mula, awaké dhéwé cepet-cepet ngganti panggonan. Amarga banyu surut, awaké dhéwé isa pindhah adoh banget saka tembok laut. Malah, awaké dhéwé isa mlaku menyang ngisor tengah jembatan Ji'mei. Awaké dhéwé mutusaké kanggo tetep ing cedhak salah siji pilar jembatan. Awaké dhéwé nyoba lan kasil. Ana luwih akèh kerang ing panggonan sing kebak wedhi alus lan banyuné sithik. Keponakanku bungah banget nalika awaké dhéwé nemokaké panggonan sing apik lan nyekel kerang luwih akèh. Awaké dhéwé nglebokaké banyu segara ing ember kanggo mesthekake kerang isih urip. Mung sawetara menit, awaké dhéwé nemokaké kerang-kerang mau ngucap salam lan mesem marang awaké dhéwé. Dhèwèké njodokké sirahé metu saka cangkangé, ambegan udhara ing njaba. Dhèwèké isin lan ndhelik manèh ing cangkangé nalika ember digebug.
Rong jam mabur, wayah sore wis teka. Banyu segara uga wis munggah. Lagi pasang. Kita kudu ngemas piranti lan siap mulih. Mlaku tanpa alas kaki ing pantai pasir karo banyu sithik, rasane apik banget. Rasane nyentuh banget nganti tekan awak lan pikiran, aku krasa rileks kaya lagi mlaku-mlaku ing segara. Nalika mlaku mulih, angin sepoi-sepoi nyebul rai. Ponakanku bungah banget nganti mbengok, "Aku seneng banget dina iki".
Segara iku tansah misterius, magis kanggo nambani lan ngrangkul saben wong sing mlaku ing sandhinge. Aku tresna lan seneng urip cedhak segara.
Wektu kiriman: 07-Desember-2021
